Een maand geleden had ik mijn voorlopig laatste werkdag. Ik wist dat ik ruimte te maken had voor een volgende fase in mijn leven en mijn ontwikkeling. Geen idee hoe dat eruit zou gaan zien, ik had eerst het oude los te laten om die ruimte te creëren. Best wel een spannende stap..
Nu, vier weken later, ervaar ik eindelijk meer ruimte. Mijn pad begint zich te tonen. Door de rust die ik nu voel en de momenten van stilte, kom ik dichter bij mij.
En terwijl ik stiller word, opent zich een verbinding die ik ken, die ik vaker heb gezien en ervaren, maar die ik ook wel steeds weer kwijt geraakt ben. De verbinding met alles om mij heen.
Nou ja, de verbinding was ik niet kwijt, maar het bewustzijn van die verbinding was vaak wat minder geworden. Doordat ik in een overlevingsmodus stond, raakte mijn bewustzijn vernauwd. Dat gebeurt wanneer we te veel op ons bordje hebben, te veel in angst leven of ons te veel in andere emoties verliezen. Dan verdicht onze energieveld zich en komen we meer in een staat van afgescheidenheid terecht. Het was de hoogste tijd om terug te keren naar eenheid, naar mezelf, naar God.
Tijdens de wandelingen die ik in de natuur maak, voel ik het veld van al het leven, van bewustzijn, van God, van Liefde, in alles wat ik zie en hoor. Iedere plant kan ik voelen en zij mij. Ieder boom ontmoet ik en zij ontmoeten mij. Iedere vlinder, bij, vlieg, krekel, vogel, ik voel hen en zij voelen mij. Het ‘mij-gevoel’ lost langzaam op. Tot het uiteindelijk één levendig bewustzijn is geworden. Één Veld wat zich uitdrukt in ontelbare vormen en wezens. Ik voel gelukzaligheid en ontroering.
Ik kijk door de ogen van God naar God zelf. De Scheppende Intelligentie, de onvoorwaardelijke Liefde is in alles aanwezig. In mij, in al het leven wat ik ontmoet.
In de mensen om mij heen zie ik hetzelfde. Ik zie hen, kan hen voelen, en zij mij, of ze er nou bewust van zijn of niet. Ik zie mijzelf in die ander. Hetzelfde, in een andere vorm met andere ervaringen. Mijn hart stroomt over.
De mensen waar ik voorheen een oordeel over had, zie ik nu als onschuldig en ik voel alleen maar liefde voor hen.
Soms word ik nog getriggerd. Bijvoorbeeld wanneer ik in het gezelschap van anderen van alles voel broeien wat niet uitgesproken wordt, irritaties en veroordelingen die voelbaar zijn maar waar geen woorden aan worden gegeven, dan kan ik me ongemakkelijk en licht onveilig voelen. Mijn beschermingsreactie is uit verbinding te gaan, zodat ik geen pijn hoef te voelen van afwijzing en oordeel.
Maar die afweerreactie lost steeds weer op omdat ik hen iedere keer weer zie als onschuldig. Ook als ze mij afwijzen of veroordelen. Dan zie ik van waaruit ze het doen. Dat zij niet liefdevol kunnen zijn omdat zij zich ook onveilig voelen, of boos, of verdrietig. En in verhalen gevangen zitten, waardoor hun harten zich sluiten.
En als ik dat zie, voel ik mededogen, compassie en liefde voor hen en opent mijn hart zich keer op keer weer. En dat is zo fijn om te voelen.
Dat proces vindt steeds sneller plaats. Getriggerd worden, afsluiten, zien en weer open gaan. Die eenheid weer ervaren omdat ik zie dat zij mij zijn. Dat in ons allemaal God aanwezig is, of we dat nou beseffen of niet, dat liefdevolle bewustzijn is in ons allemaal aanwezig. Wij zijn gecreëerd vanuit dat Goddelijk Bewustzijn en wij zijn daarom onlosmakelijk verbonden met elkaar. Hetzelfde, alleen in een andere, unieke vorm uitgedrukt.
Ik zie het wonder in deze realiteit. Is het niet fantastisch dat wij een lichaam hebben gecreëerd waarmee we deze bijzonder mooie wereld kunnen ervaren?
Dit is het pad waarin ik mij dieper onder dompel. Vanuit het diepe verlangen, niet alleen om thuis te komen, maar om daar te blijven, in deze staat van eenheid. Om van hieruit weer te kunnen delen. Want daarvoor ben ik hier.
Reactie plaatsen
Reacties