Hersteltijd
Ik heb veel vragen gekregen over wat ik doe om mijn lichaam te helpen herstellen. Dat doe ik graag, bij deze.
De neuroloog stelde dat ik een burnout heb, maar dat is niet zo.
Ik kan voelen dat mijn zenuwstelsel ontregeld is, waardoor allerlei klachten zijn ontstaan. Mijn lichaam denkt dat er gevaar is. Te lang te veel gedragen. Te lang te veel hevige gebeurtenissen en emoties. En dan ook nog eens de overgang. Mijn lijf roept om verstilling, rust en vrede. Dus wat doe ik om haar dit te geven?
Ik zie momenteel vrijwel niemand. Af en toe komt er een lieve vriendin langs om 20 minuutjes een kopje thee te drinken, superlief en fijn. Maar zeker niet dagelijks!
Mijn lieve Martien, de schat, is zelfs veel weg, hij verblijft bij familie en in ons andere huis, zodat ik in een prikkelarme omgeving kan zijn. I love him so much! We werken allebei niet meer en zijn dus normaal gesproken veel samen, wat ik heerlijk vind. Als we nu wel even samen zijn, hebben we vaste momenten waarop we met elkaar communiceren: tijdens de maaltijden. Daaromheen zijn we stil. Gesprekken met wie dan ook zijn belastend dus dat doe ik nu niet of heel kort.
Ik begin mijn dag met yoga: een paar Zonnegroeten en de vijf Tibetanen (zie youtube) heb ik weer opgepakt, die bouw ik langzaam weer op. Het versterkt en activeert het zelfgenezend vermogen.
Ik doe oefeningen uit de transformatieseksualiteit van de Tao. Seksuele energie is zoooo belangrijk om te genezen!
Daarna een warme douche eindigend met twee minuten koud. Dit geeft een reset aan mijn nervus vagus.
Ik ontbijt als het even kan buiten in de ochtendzon en mediteer daarna om mijn systeem weer rust te geven. Gewoon simpelweg zitten met gesloten ogen, iedere gedachte laat ik eenvoudigweg vallen. Geen geleide meditaties, want dan moet mijn brein aan het werk en dat wil ik juist niet.
Vervolgens voel ik waar ik zin in heb. Soms is dat uren blijven zitten, kijken naar de natuur of ik zit met mijn ogen gesloten.
Ik fiets of wandel iedere dag één of twee uurtjes, in de natuur.
Na iedere activiteit ga ik weer een poosje zitten met gesloten ogen. Juist het zitten of liggen met gesloten ogen geeft het lichaam de boodschap: het is veilig, je kunt ontspannen en dus herstellen. Geen prikkels, dus hersteltijd. Dat kan al met 5 minuten genoeg zijn, tot soms zelfs uren. Ik volg wat ik fijn vind.
Ik teken graag. Het ene moment vrije vormen om emoties te laten stromen, soms via neuro grafic art of zentangle en een ander moment maak ik schetstekeningen, een nieuwe ontdekking wat ik verrassend leuk vind om te doen. En ik ben, ja, nu lijk ik echt wel een ouwe taart, begonnen met puzzelen. Sudoku’s en kruiswoord. Geen idee waarom, maar mijn brein vindt het fijn om te doen.
Ik dans af en toe even, nu ik weer het geluid van muziek kan verdragen. Ik word er blij van en dus is dat bevorderd voor mijn weerstand.
Ik rommel soms een beetje in de tuin, zeer helend!
Ondertussen denk ik af en toe al een beetje na over de reden waarom ik op deze pek beland ben. Er liggen vele inzichten in besloten. Het is een periode van overgang voor mij, waarin ik heel veel los mag laten. Ik ben net 56 jaar geworden, een oude zevenjaars-cyclus is afgerond en een nieuwe is gestart. Of dat waar is weet ik niet, maar het voelt wel zo. Sommige dingen zullen vanaf nu anders gaan, ik zal dingen anders doen. Ik ben ook dingen van de afgelopen jaren aan het verwerken. Blijkbaar is het daar nu de tijd voor. Mijn lichaam helpt me hier in te kijken. Dank je wel lief lijf. Ik doe dit innerlijk werk alleen wanneer het zich aandient. Geen druk, geen moeten, alleen ruimte geven.
Maar wat ik misschien wel het meest krachtig vind voor mijn genezing, is dit: iedere ochtend kijk ik in de spiegel en zeg hardop tegen mezelf: “Ik hou van jou.” Ik zeg het net zo vaak achter elkaar, totdat ik het helemaal voel. Het gevolg is dat ik de dag al begin met lachen en liefde! En steeds wanneer ik gedurende de dag mezelf in de spiegel zie of in de reflectie van een raam, zeg ik: ik hou van jou! Ik zeg het ook tegen de dieren, bomen en planten die ik zie, hardop of in gedachten. En als ik onderweg mensen zie, zeg ik in gedachten: ik hou van jou. Het brengt me in de meest helende staat van zijn: liefde.
Liefde heeft een zeer hoge trillingsfrequentie zoals we nu allemaal wel weten. Dus ik train mezelf om in liefde te zijn. Het was de boodschap die ik in 2017 vanuit het Licht mocht ontvangen toen ik een fikse burn out had: “Je hoeft alleen maar liefde te zijn. En als dat even niet lukt, kan je daar ook met liefde naar kijken?”
Misschien is dit laatste wel het allerbelangrijkste om te kunnen herstellen. Wanneer ik in liefde ben, ervaar ik rust en vrede in mij. En dat is precies wat mijn lichaam nodig heeft. De boodschap en het gevoel van liefde, zodat het weet: ik kan ontspannen en regenereren.
Dit is hoe ik mijn lichaam ondersteun. Ik luister en ben dienstbaar aan haar. Dit is wat voor haar werkt. De overprikkeling is al verdwenen. Ik voel al meer energie. Het voelt lichter en dieper ontspannen in mij.
Nou lijkt dit misschien op een vol programma, maar dat is het absoluut niet. Ik doe alleen wat ik fijn vind, vanuit ontspanning en rust. Niets moet, alles mag. En dit is wat voor mij werkt.
Ieder van ons heeft een eigen unieke weg te gaan en die van jou kan er heel anders uit zien. Uiteindelijk gaat het er om dat je jouw unieke weg vindt en daar trouw aan bent. No matter the consequences! Want dat is vaak één van de boodschappen van ziekte: luister naar jezelf en wees liefde.
Voor ieder die het juist nu extra hard nodig heeft: ik wens je liefde en heelheid.
In liefde,
Eline
Reactie plaatsen
Reacties