Enkele weken geleden kreeg ik opnieuw een DPPD-aanval. Een ervaring die mij letterlijk stilzette: Extreme duizeligheid, migraine, desoriëntatie, overprikkeling. Alles in mij wilde het begrijpen en oplossen. Maar wat deze ervaring mij vooral vroeg, was: luisteren.
Wanneer ik terugkijk op de afgelopen tien jaar, zie ik dat mijn lichaam mij stap voor stap heeft meegenomen in een diep helingsproces — langs alle lagen van mijn mens-zijn. Wat ooit voelde als losse fysieke klachten, blijkt achteraf een samenhangend pad van incarnatie en bewustwording.
Het begon jaren geleden met een ernstig ziekteproces waarin mijn hele systeem overbelast raakte. Mijn zenuwen waren overprikkeld, mijn spierkracht viel weg. Artsen spraken over fibromyalgie en zelfs spierdystrofie. Uiteindelijk heb ik mezelf kunnen genezen door op diepe lagen te helen en mijn zelfgenezend vermogen aan te sturen. Achteraf zie ik dit als een proces waarin mijn hele lichaam betrokken was: leren vertrouwen, leren voelen, opnieuw thuiskomen in mijn lijf.
Daarna volgden diepe processen rond mijn baarmoeder. Ik kreeg myomen en werkte intensief aan heling in het tweede chakra: heling in de vrouwelijke lijn, seksualiteit en oud trauma. Bijna alle myomen verdwenen. De laatste begon af te sterven, maar in dat proces ging het niet goed en moest mijn baarmoeder uiteindelijk toch verwijderd worden. Dat was voor mij een belangrijke les in nederigheid: ik als mens kan het Goddelijk Plan niet volledig doorzien. Heling vraagt soms ook om overgave.
Vervolgens kreeg ik maagklachten door medicatie die ik rondom mijn baarmoederperikelen had moeten gebruiken. Dit bracht mij bij het derde chakra: wilskracht, grenzen, eigen ruimte innemen. Ik leerde dat forceren niet hetzelfde is als kracht. Ik zette mijn ego in het licht.
Daarna ontwikkelde ik milde hartklachten. Mijn vierde chakra vroeg om verdieping: het openen van mijn hart, het toelaten van liefde voorbij het persoonlijke, het openen voor Christusbewustzijn — niet als concept, maar als levende ervaring.
Een jaar later kreeg ik nekklachten. Versleten nekwervels, zo bleek. Tijdens een helende reis in Schotland verdwenen deze klachten volledig. Achteraf voelde dit als heling in de brug tussen hart en hoofd: voelen en weten samenbrengen.
En nu, het afgelopen jaar, kreeg ik drie keer een DPPD-aanval. Steeds helderder werd: dit raakt het zesde chakra, het centrum van bewustzijn en inzicht, gekoppeld aan de epifyse. Niet omdat dit chakra ‘dicht’ zit, maar omdat er een nieuwe balans nodig is.
Mijn bewustzijn wil verder openen, naar eenheidsbewustzijn. Maar mijn lichaam vraagt nu tijd om mee te kunnen gaan. Niet sneller, maar dieper. Niet hoger, maar vollediger belichaamd.
Het verhogen van de frequenties van ons energetisch veld is een gevolg van het pad van Ontwaken. Maar we hebben het proces tijd te geven, zodat het lichaam mee kan bewegen in de transformatie.
De DPPD voelde uiteindelijk niet als iets dat misging, maar als een correctie. Een liefdevolle ingreep van mijn lichaam om mij terug te brengen naar rust, aarding en eenvoud. Dus dat doe ik nu. Meer verbinden met mijn lichaam. Aarden door rust, stilte, aardende voeding en natuur.
Zelfgenezend vermogen gaat niet over altijd sterk zijn of alles kunnen dragen. Het gaat over luisteren. Over vertragen. Over nederig zijn wanneer controle wegvalt.
Het pad van ontwaken is geen rechte lijn omhoog. Het is een spiraal die ook steeds weer vraagt om terug te keren in het lichaam. Een groei in bewustzijn, niet ondanks het lichaam, maar via het lichaam.
Reactie plaatsen
Reacties